Een aantal jaren geleden schuimde ik de bodem van sloten en vijvers af met een opvangbak en een schoffel. Op zoek naar een gas dat volgens een oud vissers boek bestond in Nederland. Het gas was methaan, wat ontstaat uit het organisch afval dat naar de bodem zinkt. Een oude motorfiets bouwde ik om, zodat achterop een ballon gevuld met dit methaangas het vehikel aandreef. Het werkte.

De schoffel, het gereedschap om de sloot te oogsten, is ook pijler voor vooruitgang. Een toekomst die niet gebaseerd is op miljoenen jaren aan arbeid opgeslagen onder onze aardkorst, maar juist een regeneratieve toekomst, gebaseerd op een tragere, handmatigere en menselijkere schaal. Om de motor te vullen sta je acht uur te schoffelen in de sloot. De afgelegde afstand is dan twintig kilometer. Niet efficient maar wel effectief is het stillen van een verlangen naar een toekomst.